Fikirler ve sıra dışı kullanımlar
Müze ve sergilerde QR: sadece bir makale bağlantısı değil
Kötü bir müze QR’ı, ziyaretçinin zaten bulabileceği bir sayfaya götürür. İyi olan, camın arkasında görünmeyeni gösterir: nesne nasıl ses çıkarıyordu, elde nasıl duruyordu, yüz yıl önce bu noktada ne vardı.
Kodun arkasına ne konur
40–60 saniyelik kısa bir ses kaydı; sunucu değil gerçek bir insan sesiyle. Bir ayrıntıyı yakın planda ver: bir dikiş, bir çatlak, ustanın imzası. Ve ziyaretçiye tek bir soru: «fark ettiniz mi…». Bir ekranı geçmesin.
Salon başına değil eser başına bir kod
Salonun tamamı için tek kod, neye ait olduğunu bilmediğiniz ve etiketleri yenilemeden hiçbir şeyi değiştiremediğiniz anlamına gelir. Her nesnenin yanında ayrı kod, insanların en çok neye yaklaştığını da gösterir; bir sonraki sergi için hazır malzeme.
Kalın duvarlara karşı ne yapmalı
Taş salonlarda çoğu zaman çekim yoktur ve ziyaretçi vitrinin önünde hiçbir şey alamadan durur. Sayfayı hafif tutun, ilk ekranda video olmasın ve bunu etikete yazın. Salonda Wi-Fi varsa ona da ayrı bir kod asın.